জীৱনটো কিনো ??

Silhouette-question-mark
ঘৰৰ পৰা বহু নিলগত 
ছন পৰা তিনিকোণীয়া মাটিৰ ঠিকনা । অলপ ছাই, অলপ ধোৱা ।
জীৱনটো নো, আৰু কি ?

চন তাৰিখৰ হিচাপত সময়ৰ গণনা, তাতো নেদেখা কাৰোবাৰ হে কৃপা ।
জীৱনটো নো, আৰু কি ?

'মই' 'মই' বুলি গা দঙা দিয়াৰ পৰতে 
'মোৰ' বোৰৰ লেখ, সীমা নাইকীয়া ।

আবদ্ধ নিবদ্ধত চব প্ৰবন্ধ ।
ক'ত গান ? ক'ত কবিতা?
হেৰাই হেৰাই চকুৰ বাউসীত চাল ওকণি হৈ ওলোমি ৰোৱা ।
জীৱনটো, নো আৰু কি ?
এই ধৰা তুমি, মই ।
সকলো যেন ধ'ৰাহওক বুলিয়েই ধৰি লোৱা ।
জীৱনটো, দৰাচলতে কিনো ?? কি ?
Advertisements

বাওঁহতীয়া ( The leftist )

জন্মতে ময়ো সোঁহতীয়াই আছিলো ।

ভোকৰ যুদ্ধই সো হাতখন কাটি নিয়া দিনধৰি 

যিখনেৰে খাও সেইখনৰেই ধুও ।

আজিকালি মানুহে মোক বাওঁহতীয়া বুলি হাঁহে ।

মায়ে সুধিছিল – বাবা, তোৰ ইমান ভোক কিহৰ ?

মাৰ মৰমত মোৰ কঠিন উত্তৰ আছিল -

ভোক মোৰ নহয় মা ।

আচলতে এই ভোক খাদ্যৰ নহয় ।

এই ভোক সোৱাদৰ ।

'লা পলিথিনত বান্ধি আমি যে দলিয়াই দিও ৰাস্তাৰ দাঁতিলৈ,

এই ভোক সেই আৱৰ্জনা বোৰৰ ।

মিত্ৰ এজনে অলপতে লগ পাই সুধিলে - বন্ধু, বাকীবোৰৰ কি হ'?

মই ক'লো -

কিছুমানৰ দুয়োখন হাতেই কটা গ'ল । লগতে জিভাখনো ।

কিছুসংখ্যক মোৰ দৰে হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ ।

আৰু,

আৰু বেচি ভাগেই যুদ্ধ এৰি পলাল ।

কৰি আছে এতিয়া,

পেট আৰু ভোকৰ মিতিৰালি ।

নিজে ধুৱে, চাৰকো ধুৱাই দিয়ে ।

নিজে খাই, চাৰকো খাব দিয়ে ।

হাত, জিভা চব বন্ধকীত থৈ চাৰৰ আৰতী কৰে ।

ভাষণত প্ৰশংসা, গালি তো হাত তালি ।

ৰাতিৰ আন্ধাৰত তেওলোকে মোলৈ পত্ৰ লিখে ।

ভাত যাচে, সোৱাদৰ ভাত ।

মই অতিস্থ হৈ চিঞৰি উঠো -

ইমানকৈ নুখুৱাব চাৰ । 

শৈশৱৰ ভোক পেট ফাটি বাহিৰ হৈ আহিব ।

ভোকৰ কুকুৰটোৱে ৰাতি ভুকিবহি আপোনাৰ পদুলিত,

আপোনাৰ সুখৰ টোপনি ভাঙিব ।

মই ফাণ্ডামেন্টেল চায়েঞ্চ পঢ়া ল'ৰা ।

বুজি পাও, সত্যক  হাতেৰে চুই চাব নোৱাৰি ।

জানো, হাতত থকাবোৰৰ সত্যতা কিমান ।

বন্ধুসৱে জোকাই আজিকালি, মই হেনো ফাণ্ডামেন্টেলিষ্ট । 

ৰোল-প্লে (Role-play)

17457892_267831533669782_8423102862503155496_n
// ৰোল-প্লে (১)

পলপলিয়া মুখখন চলচলীয়া চকুয়ে ঢাকি ধৰিছিল । তেওঁ হাঁহি হাঁহি যিবোৰ মিছা কৈ গ'ল গলগলীয়া মাতেৰে,
 তাই কান্দি কান্দিও তাৰ সত্যতা উলিয়াব নোৱাৰিলে ।
// ৰোল-প্লে (২)

ফাগুণৰ শেষ পচোৱাজাকে তাইৰ সকলো উৰুৱাই লৈ গ'ল । ৰৈ গ'ল তাইৰ পুৰণি ডায়েৰীৰ মাজত সাঁচি ৰখা ধুলি এমুঠি । ফাগুণেও বুজিব নোৱাৰিলে, এনে ফুলকুমলীয়া বয়সতে তাই কেনেকৈ বুজি উঠিলে তেওঁৰ ভৰিৰ ধুলি আৰু তাইৰ শিৰৰ সেন্দুৰৰ একাত্মতা ।
// ৰোল-প্লে  (৩)

"আপুনি ইমান চিগাৰেট কিয় খাই ?" বুলি সোধোতে তেওঁ ছোৱালীজনীৰ ওপৰত একপ্ৰকাৰ গৰ্জি উঠিল - চিগাৰেট মোৰ দ্বিতীয় উশাহ। মৰমলগা ছোৱালীজনীয়ে ভয়ে ভয়ে সুধিলে, " আৰু প্ৰথম উশাহ ?" চিকচিকীয়া জোতাৰ আগত লাগি থকা ধুলিখিনিলৈ চাই তেওঁ উত্তৰ দিলে, " কান্দোনৰ চেপাত আত্মহত্যা কৰিলে ।"
// ৰোল-প্লে (৪)

"হাচবেণ্ড হিচাবে তুমি মোৰ পৰা কি বিচাৰিবা ?" গাখীৰচাহকাপত প্ৰথমটো সোহা মাৰি স্থিৰ দৃষ্টিৰে তাইৰ ফালে চাই মানুহজনে প্ৰশ্ন কৰিলে, তাইক চাবলৈ অহা মানুহজনে । একো উত্তৰ নিদি তাই মাথো টেবুলত সজাই থোৱা প্লাষ্টিকৰ গোলাপ কেইপাহিৰ পিনে তহতহকৈ চাই ৰ'ল । বিচৰাৰ আশা বাদ দিয়াৰ শেষত আজি তাই এটা প্ৰশ্ন বিচাৰি পালে, যি সঁচা অৰ্থত তাইক সোধা হৈছিল ।
// ৰোল-প্লে (৫)

গা ধুই আহি জাঙ্গিয়াতো পালেঙৰ ষ্টেণ্ডত ওলোমাই দি ৰূমমেটে এক বেপৰুৱা ধমকি দিলে, "কেলা ! মস্ত মাল এটা তোৰ পাছত, তোৰ আকৌ দেৱদাচ লেবেল ! কি মানুহ বে তই ?" নাকেৰে চিগাৰেটৰ ধোৱা উৰুৱাই মিছিকীয়া হাঁহিৰে তেওঁৰ আপোনভোলা উত্তৰ, "জংঘলী মানুহ !"
// ৰোল-প্লে (৬)

সৰুৰেপৰা দেখিঅহা মাকৰ একমাত্ৰ সোণৰ আঙঠিটো ভাঙি তাইৰ বাবে নতুন এটা বনাব, কথাটো তাই এক্কেবাৰে মানি ল'ব পৰা নাছিল । কিন্তু মাক, বিশেষকৈ দেউতাকৰ চকুপানী তাইৰ সহ্য নহয় । বহীকাগজৰ সৰু টুকুৰা এটাত মাকে আঙঠীটো বান্ধি থকা দেখি তাইৰ বুকুত ধমককৈ কিবা এটাই কোব মাৰি দিলে - আঙঠীটো গলাই দিলে দেউতাকৰ মৰমবোৰ উৰি নাযায়টো ! মাকৰ হাতৰ পৰা আঙঠীটো একপ্ৰকাৰ টান মাৰি আনি তাই দেউতাকৰ চকুলৈ চাই ক'লে - “ হ'ব দেউতা । মই এনেকৈয়ে বিয়াত পিন্ধিম ।"
// ৰোল-প্লে (৭)

“ পাছ কৰি কি কৰিম বে বন্ধু ?” - ভৰি হাত মেলি বিছনাত লাং খাই পৰি থকা ৰূমমেটে বৰ বিষাদৰ সুৰত ক'লে, “ চিন্তাবোৰ কিবা ফেনখনৰ দৰে নিজৰ মাজতেই ঘুৰি আছে চোন ! পিচে তই কি ভাৱিছ জংঘলী মানৱ ?” বেঁকা হৈ গাৰুত ভেজা দি কিতাপখনৰ পাত লুটিয়াই তেওঁৰ পোন উত্তৰ, “ হালত ধৰিম । নাঙলৰ ফালত সীতাক বিছাৰিম ।" একে আসনতেই থাকি ৰূমমেটৰ এক চিন্তাশীল প্ৰশ্ন, “ সীতাক পাইনো কৰিবি কি ? আধাদিন ৰাৱণৰ তাত, পিছত বনবাস, আকৌ শেষত পাতালপুৰী ! নহয়জানো ?” কিতাপখন জপাই তেওঁ এটা চিগাৰেট জ্বলালে আৰু প্ৰথম টানতো মাৰি ফেনখনৰ ফালে চাই - “ কৰিবলৈ একো নাই । মাথো নকৰিবলৈহে আছে ।"
// ৰোল-প্লে  (৮)

"ইমান পইচা ক'ত পাইছ তই ?" বুলি তাই সুধিলে দেউতাকৰ উত্তৰ খালি এটাই - "তই এইবোৰ চিন্তা কৰিব নালাগে বুলি কৈছো নহয় ।" কিন্তু কালি মিস্ত্ৰীজনে কইনাৰ প্ৰকাণ্ড পালেং খন চোতালত সকলোৰে আগত ফিটিং কৰি দেখাওতে, তাইৰ টুকুৰা-টুকুৰ চিন্তাবোৰ ফিটিং হৈ যি এটা নতুন চিন্তাৰ জন্ম হ'ল, এটা শব্দত তাক কি কোৱা যাব ? ভাষাজ্ঞান বোলা বস্তু তাইৰ অলপো নাই ! - তেওঁ ঠিকেই কৈছিল !
// ৰোল-প্লে ৯

 – মই আন্ধাৰৰ ৰজা । আন্ধাৰ লাগে মজা । ক'লা ক'লা বজাৰত ….
 -- এন্ধাৰ হব নোৱাৰো । মচি দিব নোখোজো । পাখি মেলা …...
 কাৰেন্টবিহীন সন্ধিয়াটোত দুয়ো ৰূমমেটে নিজৰ নিজৰ বিচনাত পৰি নিজৰ নিজৰ গান আওৰাইছে ।
 -- ৰূমমেট । সৰুতে আন্ধাৰক বৰ ভয় লাগিছিল বে । কিবা হেচা মাৰি ধৰা যেন লাগিছিল । কান্দি দিছিলো মই । আৰু আজিকালি, আন্ধাৰটো বেয়া এনজয় কৰো । এঙাৰৰ পোহৰখিনিও সহ্য নহয় এনেকুৱা চেক্সী সময়ত ।
 এটা দীঘল হুমুনিয়াহৰ পিছত তেওঁৰ গলগলীয়া মাত - এই যে আন্ধাৰত কন্দা তই জন আৰু এতিয়া আন্ধাৰক চেক্সী বোলা তই জনৰ মাজৰ সীমাৰেখা মানে বৰ্ডাৰ লাইনডালৰ নাম কি জান ?
 -- কিনো ?
 -- চিগাৰেট ।
 -- চিগাৰেট ??
 -- না । চিগাৰেটতো মই বাহিৰতে খাও গৈ দে । তই এনজয় কৰ । হেডফোনডাল মোৰ টেবুলৰ ওপৰতে আছে ।
// ৰোল-প্লে ১০

একেচাটতে বৰষুণ জাকে তাঁতবাটি খন আউল লগাই গ'ল । " কৈছিলোৱেই ! বোলে বজাৰত দহো বস্তু কিনিলো, চেলেংখন নাপায়নে ?" - খঙতে মাকে ভোৰভোৰাইছে - "তোৰহে চখ । কৰ এতিয়া যি কৰ ।" বৰষুণত জুৰুলি-জুপুৰি হোৱা কেঁচা সূতাবোৰৰ জোঁট ভঙাৰ বিফল চেষ্টাই আজি তাইক কাণে কাণে এটা কথা বাৰুকৈয়ে শিকাই গ'ল - বজাৰৰ বস্তুকো ভালপাব শিকিব লাগিব, আগবাঢ়িবলৈ হ'লে !
// ৰোল-প্লে ১১

আনমনা ছোৱালীজনীক তেওঁ ভৰিৰ পৰা মুৰলৈ এনেকৈ চাই আছিল যেন পাৰত বহিয়েই নদীখনিৰ বুকুত সাঁতুৰি আহিল, সুদূৰত বহিয়েই সানিলে গালে মুখে গছৰ পত্ৰহৰিৎ । আৰু কিছুদেৰি এই অন্যমনস্কতা আৰু দৃষ্টিৰ স্থিৰতাৰ সঙ্গমক এৰি দিলে থিতাতে এটি সৃষ্টি ভূমিষ্ঠ হৈ যোৱাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা - " হ'লনে তোৰ ", পিঠিত থপৰিয়াই এই আছুতীয়া মাদকতাত ৰূমমেটৰ প্ৰৱেশ । " মোৰতো কেতিয়াবাই হ'ল " - মিছিকিয়া হাঁহিত তেওঁৰ গলগলীয়া কণ্ঠৰ মিশ্ৰণ । " বন্ধু… হি: হি: হি: … মই এই ৰাতিপুৱাৰ পৰা বাৰে বাৰে উতলাই গৰম কৰি থোৱা চাহ কাপৰ কথা কোৱা নাই নহয় । হ'ল যদি যাও ব'ল । বাকীখিনি ৰাতি শুনিম ।"

আঁৰকাপোৰ

stage-curtains-001-lrg

অনুভূতিৰ এটা দিন দি থৈ আহিলো ।
মই থাকিও মই আছিলো নে নাই মই নাজানো ।
মই নোসোধোঁ ।
নিজকে কেতিয়াও নোসোধোঁ ।

হাতে ভৰি সূতা বান্ধি থিয় হৈছো ।
তুমি হাঁহিব দিছা - হাঁহিছো ।
তুমি কৈছা, আপোনজন মোৰ পদুলিত -
উকা পদুলিমুখলৈ মই দৌৰি ওলাই গৈছো ।
মই হুকহুকাই কান্দিছো, তুমি কোৱাৰ বাবে ।
দৰ্শকে কান্দিছে, মই কন্দাৰ বাবে ।
এনে নিখুত দুখ ক'ৰ পৰা ওলাল,
মই নাজানো ।
মই সঁচাকেই নাজানো ।

তোমাৰ নিৰ্দেশনাত যে মই ক'ত কি কৰি ফুৰিছো ।
কেতিয়াবা ভাবো, বিনিময়ত কি পাইছো ?
এৰা, পাইছোতো । পাইছো ।
সেই যে,
আধাখোলা খিৰিকিৰে সোমাই আহে ,
থৌকি বাথৌ খিলখিলিয়া হাঁহি ।
প্ৰাণভৰি উমলে মোৰ সতে আৰু গালত চুমা খাই প্ৰশ্ন কৰে,
তোমাৰ আচল নাম কি ??

মোৰ পিছে পিছে দৌৰা ধূলিবোৰে চকুত ধৰি গায় -
“ ৰজাই হুকুম দিছে এদিম চেদিম বাই,
নিলাক্ষী নামৰ ছোৱালী লাগে এদিম চেদিম বাই !"

হাত ভৰিৰ সূতাবোৰ শিকলি সজাই,
যেন বন্দি কৰি থব কোনোবা অসুৰ ৰজাই,
বন্দি শালত উচুপি থাকিম তোমাৰ বাবে বাট চাই ।

তুমি আহি শিকলি চিঙিবা,
মই দৌৰি ওলাই যাম,
হাতৰ পুতলাটো দি মাতিবা মোক মোৰ সঁচা নামেৰে ।
এজাক হাঁহিয়ে গান গাব আৰু
দৰ্শকে নাচিব মোৰ হাঁহিৰ চেৱে চেৱে । আস ….!!!

কিন্তু ! কিন্তু প্ৰশ্ন হৈছে,
এই হাঁহি সঁচা নে সেই কান্দোন ?
তুমি বাৰু কি ভাবিছা ?
এই হাঁহি ??
হা: হা: হা:....

সঁচা দুয়োটাই । এৰা দুয়োটাই !
মোৰেই হাঁহি । মোৰেই কান্দোন ।
আৰু মই এই হাঁহি আৰু কান্দোনৰ মাজৰ দাপোণ ।

তুমি থাকিলে দাপোণ স্বচ্ছ হয় একোটা কেমিকেলৰ টেমাৰ ভিতৰত ।
আৰু মই অকলে থাকিলে.....

জিলিকি উঠে মোৰ লোতকৰ কোচত । 

নূপুৰ (Nupur)

IMG-20170317-WA0010

হেই শুনাচোন, মই
তোমাৰ ভৰিৰ নূপুৰ হব খুজিছো ।
তোমাৰ খোজত পুলকিত হ'ব বিচাৰিছো,
তোমাৰ স্থিৰতাত মৌন হব আৰু
তুমি দৌৰিলে নেপথ্যত ৰাগৰ মুৰ্ছনা হব ।

সঁচাকে কৈছো ।
বনাই দিয়াচোন মোক তোমাৰ ভৰিৰ নূপুৰ ।
আন্ধাৰ ৰাতি ম'মৰ পোহৰত উম লৈ
পূৱা নিয়ৰক আকাশলৈ পঠাম তোমাৰ প্ৰথম খোজত ।

নিয়ৰবোৰ সন্ধিয়া বৰষুণ হৈ নামিব তোমাৰ গালত,
আঁকি দিব সপোন চকুত ।
এইদৰে মই ভৰিৰ পৰা গৈ তোমাৰ চকুত জিৰাব খুজিছো ।
ভয় নকৰিবা,
তোমাৰ ভৰিয়েই মোৰ স্থায়ী আবাস হ'ব ।
মাথো,
মই তোমাৰ নূপুৰ হব খুজিছো ।

এজন নাস্তিকৰ এদিনৰ দিনলিপি ( One day from an atheist’s diary )

nasikকালত জপিয়াই জপিয়াই ঢুকি নোপোৱা টিলিঙাটো ,
মায়ে মোক কোলাত লৈ বজাব দিছিল ।
ভগৱানক জগোৱাৰ কি দুৰ্দান্ত বাসনা আছিল ল'ৰালিত !
আজি কাৰোবাৰ প্ৰাৰ্থনা হবলৈ নহয়, প্ৰাৰ্থনাৰ অনুশীলনত,
বহু বছৰৰ পিছত আহি তোমাক জগাইছো ভগৱান ,
সাৰ পোৱা, সাৰ পোৱাচোন ।।

তোমালৈ এহাজাৰ প্ৰশ্নৰ টোপোলা - যেন তোমাতেই বৰ্ণমালা ।
তুমি ইমান ওপৰত, পাহাৰৰ টিঙত কিয় থাকা ?
ল'ৰালিত দৌৰি দৌৰি উঠো, টিলিঙা ঢুকি নাপাও !
আজি সহজতে লগ পাও, পিচে তোমাক জগাব নোখোজো !!
তুমি বাৰু কেতিয়া শুইছিলা ? কেতিয়ালৈ জাগিবা ?
আমি ক্লান্ত পথিক - জোট লগা সূতাৰ মহুৰাপাক ।
ৰাতি হ'লে নিতাল মাৰি সৰি লাগো ।
ৰাতিও জানো তুমি হিচাপ কৰি নাথাকা আমাৰ 
জন্ম, মৃত্যু , বিবাহ ?

সাইলাস তোমাৰ দৰে এটা প্ৰকাণ্ড শিলৰ আগত আহি মুৰ দোৱাইছো ।
কি খুজিম তোমাক ?
মা - দেউতা এতিয়াও চলিব পৰা হৈ আছে ।
এসাজো লঘোনে নপৰাকে জীৱনৰ ত্ৰিছ বছৰ পাৰ হ'ল ।
নিজৰ ভৰিৰ খোজত তোমাৰ ওচৰলৈ আহিব পাৰো ।
ক'লা চামৰাক ৰং বিৰঙৰ কাপোৰেৰে ঢাকি ৰাখিব পাৰিছো ।
আৰুনো কি লাগিছে মোক ?
যে তোমাৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহিম ?
পূৱাৰাতিৰ ঘুমটি এৰি পাহাৰত উঠিম ?
সেয়ে মই নাস্তিক হ'লো ভগৱান । তোমাৰ প্ৰয়োজন নাই ।
কাৰণ,
তুমি বুকুত শিপাইছা । তথাপি মোক ভালনোপোৱা !
তুমি লগত লগ হৈ ফুৰিছা । তথাপি মোৰ নোহোৱা !
আজিলৈ ৰাখিছো ভগৱান ।
যাৰ তোমাক প্ৰয়োজন, তুমি গৈ তেওঁৰ হোৱা ।।

 

মই কিয় এক নাস্তিক ? ( The Assamese translation of “Why I am an atheist”)

1389596

( শ্বহীদ ভগত সিঙৰ বিখ্যাত পত্ৰ “ Why I am an atheist ? ” ৰ অসমীয়া ভাঙনি )

(১) স্বাভিমান নে অহংকাৰ ?

অপ্ৰত্যাশিতভাৱে এটা নতুন প্ৰশ্ন উত্থাপিত হৈছে । এয়া কি মোৰ অহংকাৰ নেকি যে মই সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বত্ৰবিৰাজমান আৰু সৰ্বজ্ঞানী ভগৱানৰ অস্তিত্বক বিশ্বাস নকৰো ? এনে এক প্ৰশ্ন আহি হঠাতে এদিন মোৰ মুখামুখি হ’ব বুলি মই কেতিয়াও কল্পনা কৰাই নাছিলো । কিন্তু মিত্ৰসৱৰ লগত হোৱা কথা-বতৰাত ওলাইছিল যে মোৰ কিছু সংখ্যক বন্ধুৱে মোৰ ভগৱানৰ অস্তিত্ব বিৰোধী মানসিকতাক “ অলপ বেচি ” বা এয়া মোৰ অহংকাৰী মনৰ ওপজ বুলি ক’ব খোজে । কথাতো নিশ্চিতভাৱে গম্ভীৰ । মানুহ হিচাপে এই মানৱ জীৱনটোৰ উৰ্ধত মোৰ কোনোধৰণৰ গৌৰৱ নাই । মই এজন মানুহ মাত্ৰ আৰু তাতকৈ বেছি একো নহয় । আৰু হোৱাটো দাবী কৰাৰ ধৃষ্টতাও নাই । ময়ো একে দুৰ্বলতাৰেই পৰিপূৰ্ণ । ফলস্বৰূপে অহংকাৰ মোৰ প্ৰবৃত্তিৰ অংশবিশেষ । মোৰ কমৰেড বন্ধুসৱৰ মাজত মই মোৰ স্বেচ্ছাচাৰী মনোভাৱৰ বাবে বিখ্যাত । বন্ধু বি. কে. দত্ত ও কেতিয়াবা মোক একনায়ক বুলি সম্বোধন কৰে । কেতিয়াবা কৰবাত বৰ অত্যাচাৰী বুলিও নিন্দিত নোহোৱা নহয় । কিছুমান বন্ধুৱে বৰ গুৰুতৰ ভাৱে অভিযোগ কৰিছিল যে মই তেওঁলোকৰ অমতত মোৰ মতামত একপ্ৰকাৰে জাপি দিয়াৰ দৰে কৰি মোৰ প্ৰস্তাৱ সৈমান কৰাই লৈছিলো । কিছু পৰিমাণে কথাষাৰ মিছাও নহয় বাৰু । মোৰ এই স্বভাৱক মই স্বাভিমান বুলি ক’ব খোজো । অহংকাৰ মোৰো আছে । আমাৰ নিজৰ ধৰ্মবিশ্বাসে আনৰ বিশ্বাসক সততে কৰা বিৰোধীতাৰ সমান অহংকাৰ মোৰ ভিতৰতো আছে । আমাৰ ধৰ্মনীতিত চাগে এয়া এক বৈধগৌৰৱ যাক অহংকাৰৰ ভিতৰত ধৰা নহয় । অতি নিখুতভাৱে চাবলৈ গ’লে অহংকাৰ হৈছে এজন ব্যক্তিৰ নিজৰ ভিতৰত থকা মাত্ৰাধিক অদেয় গৌৰৱ । মই এজন নাস্তিক হোৱাৰ অন্তৰালত মোৰ এনে অপ্ৰয়োজনীয় মাত্ৰাধিক গৌৰৱ নে দৰাচলতে এই বিষয়টো পুংখানুপুংখকৈ অধ্যয়ন কৰাৰ পিছত লোৱা সিদ্ধান্তৰ বাবে মই ভগৱান বিশ্বাসত অবিশ্বাস ৰাখো, তাকেই ইয়াত আলোচনা কৰিব বিছাৰিছো । তাৰ আগতে এটা কথা স্পষ্ট কৰি থোৱা ভাল হ’ব যে স্বাভিমান আৰু অহংকাৰ দুই ভিন্ন মানসিকতা ।

(আগলৈ)

ধৰাহওক সময় (t) = 0 ( Lets time (t) = 0 )

clock-face-time-222311

মা পেটত থাকোতেই বোলে চকু মেলিছিলো, বিজ্ঞানে কয় মোৰ লে একো মনত নাই আপোনাৰো নিশ্বয় মনত নাই এয়াই সত্য, প্ৰাকৃতিক যদিও মাৰ কোষতেই সৃষ্টি মোৰ, তথাপি এয়া আৰম্ভণি নহয় আৰম্ভণিৰ দিনতো, মোৰ জন্মদিন যদি সৃষ্টি আৰম্ভণি নহয়, তেন্তে আৰম্ভণি কি ? ধৰাহওক সময় (t) = 0 এয়াই আৰম্ভণি , জীৱনৰ প্ৰথম দিন ইয়াৰ আগত না সৃষ্টিৰ হিচাপ হয় , না সমাপ্তিৰ দলিল । প্ৰশ্ন হয় , কোনে আহি কলে মোৰ জীৱনৰ বাবে, ধৰাহওক সময় (t) = 0 ?? আৰু কিয় ??

সৃষ্টিৰ দিগন্তত যিদিনা প্ৰথম উশাহ লৈছিলো, সিদিনাই যদি মোৰ আৰম্ভণিৰ দিন লহেতেন, কি অসুবিধা লহেতেন ? কঢ়িয়াই লৈ আহিলোহেতেন সৃষ্টিকালৰ ৰচনা প্ৰবাহ ! বাৰু তেতিয়া কিভাৱে দেখিলোহেতেন জীৱনৰ ৰহস্য ? কি অৱগুন্ঠনত লিখিলোহেতেন মনৰ প্ৰশ্নবোধক ?? বৌদ্ধিকতাৰ আগলিবতৰাত যেন ভুমুকীয়ালেহেতেন সম্পূ্ৰ্ণ সত্য উফ্ সত্যবোৰোযে ইমান সত্য !!

মাজেসময়ে গোটেই ব্যৱস্থাটোক কিবা অংক যেন লাগে প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত সময় (t) = 0 বুলি দিয়া থাকিলে কি যে সহজ হৈ যায় সমাধান !! সেই একেটা বুদ্ধি ইয়াতো কৰা হোৱা নাইতো ?

বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সময় (t) = 0 ? আমি এতিয়াও জানিবলৈ অপৰাগ ছাৰ ষ্টিফেন হকিঙে কোৱাৰ দৰে এক singularity’.

প্ৰকৃতিয়ে কৰি আহিছে এই অনুশীলন কিন্তু সমাজতন্ত্ৰত সম্ভৱ হ্ব নোৱাৰে মচি দিব নোৱাৰো অতীত আৰু কৰি দিব নোৱাৰো ঘোষনা, lets time (t) = 0 সেয়েহে জীৱন চঞ্চল , অনিশ্চিত

Powered by WordPress.com.

Up ↑